SEMERKANT’IN MÜREKKEBİ

8.yüzyılın ortasında, İpek Yolu’nun kalbi Semerkant... Karluk Türklerinin demir ve su mühendisliği dehası, İslam’ın “Oku!” (İkra) emriyle buluştuğunda dünya tarihinin akışı değişmek üzeredir.

O yıllarda kitaplar ya Mısır’dan gelen kırılgan papirüslere ya da sadece zenginlerin satın alabildiği çok pahalı ceylan derilerine (parşömen) yazılıyordu. Genç hattat Tarık, medresedeki yetim ve yoksul talebelerin okuyacak tek bir sayfası bile olmamasına üzülürken; parşömen loncasının kibirli başı Behram, fiyatları artırarak ilmi sadece sarayların tekeline hapsetmek ister.

Zerefşan Nehri kıyısında su değirmenleri kuran genç Müslüman Türk ustası Bumin, dostu Tarık’a unutulmaz bir söz verir: "Rabbimiz ilk ayetinde 'Oku!' diye emretti; 'Sadece altın kesesi olanlar okusun' demedi! Her çocuğun elinde tutabileceği kadar bereketli, asırlar boyu solmayacak kadar sağlam bir yaprak üreteceğiz!"

İslam’ın emanet ve merhamet ahlakıyla ağırlanan yaşlı kağıt ustası Bilge Liang’ın gönlünü kazanan Bumin ve Tarık; dut ağacı kabuğu, keten lifleri ve Zerefşan’ın berrak suyunu Türk çark teknolojisiyle birleştirir. Sabotajlara ve engellere rağmen üretilen efsanevi Semerkant Kağıdı, üzerine yazılan ilk Alak Suresi ayetleriyle birlikte Bağdat’tan Endülüs’e uzanacak İslam Bilim Rönesansı’nın ateşini yakacaktır.